سرانجام، روزی که هر هزار سال یک بار تکرار می‌شود هم آمد و رفت، درست مثل روزهای دیگر؛ نه یک ثانیه کم و نه یک ثانیه زیادتر! با این وجود، بسیاری از سازمان‌های طرفدار محیط زیست با هدایت ال‌گور – که اینک می‌گوید: دیگر هیچ اشتیاقی به کار سیاست ندارد – کوشیدند تا ۷/۷/۷ را متفاوت کنند …
     و همان طور که می‌دانید، بیش از دومیلیارد نفر از مردم ۱۱۹ کشور به این تلاش جهانی پیوسته و به همراه هزاران هزار نفری که در محل اجرای کنسرت‌های هفت‌گانه در هفت قاره‌ی جهان جمع شده‌ بودند، کوشیدند تا بزرگترین همایش سبز را از ابتدای خلقت بشر تاکنون به نمایش نهند.
      باید قبول کنیم که این دستاورد بزرگی برای سبزاندیشان در سراسر عالم است و باید به خود ببالیم که توانسته‌ایم برای موضوعی که شاید نفع شخصی ملموسی برای فردیت ما نداشته باشد، چنین شعور و همراهی و هم‌افزایی را نشان دادیم.
      با این وجود و به رغم همه‌ی مزیت‌های برشمرده شده، نباید چشم خویش را بر روی نقصان‌های اجرای چنین برنامه‌هایی بست که اگر چنین کنیم و انتقادها را نشنیده یا جدی نگیریم، دیر یا زود از درون پوسیده و فراموش خواهیم شد.

      و یکی از انتقادهای جدی وارد بر این مراسم، حضور برخی از ستارگان هالیوودی – مانند مادونا – بود؛ هنرپیشه‌ای که به دلیل سلوک افراطی تجملی حاکم بر زندگی‌اش، بیش از ۱۰۰ برابر سرانه‌ی میانگین جهانی، دی اکسید کربن در هوا منتشر می‌کند. حتا گزارشگر روزنامه‌ی نیویورک تایمز؛ روزنامه‌ای که معمولاً به سیاست‌های حزب دموکرات تعلق خاطر بیشتری را نشان می‌دهد، یک روز پس از اجرای مراسم با اشاره به دراختیار داشتن ده‌ها اتومبیل و ویلای شخصی برای مادونا، انتقاد خویش را از انتخاب چنین افرادی که مشخص است پایبندی جدی به ملاحظات زیست‌محیطی ندارند، اعلام کرده است. همچنین مینا سعدادی هم با اشاره به پروازهای اختصاصی مدونا با جت شخصی‌اش – که هر بار پرواز آن، می‌تواند معادل یک سال حرکت یک اتومبیل در انتشار گازهای گلخانه‌ای مؤثر باشد – به شدت به اجرای این مراسم انتقاد کرده است؛ انتقادی که هر چند بخش‌هایی از آن بی‌انصافانه و فاکس‌نیوزی به نظر می‌رسد، امّا بهتر است خوانده شود تا بتوان به قضاوت بهتری رسید.