دیدگاه‌ها برای: و چه خوب است که اروند من بلد نیست بنویسد غم!

با: دل نوشته ها » چه بد شد که اروند غم را نمی‌داند!

دل نوشته ها » چه بد شد که اروند غم را نمی‌داند! — Fri, 19 Mar 2010 00:00:00 +0000

[...] تحریر درآمده، امّا انگیزش آفرینش آن برمی‌گردد به ماجرای دیکته‌ی ۱۹ اروند و غلط مشهورش در نوشتن غم به صورت قم! همان غلطی که از [...]

با: محمود رضا پولادی

محمود رضا پولادی — Fri, 19 Mar 2010 00:00:00 +0000

سلام جناب استاد درویش عزیز
متاسفانه در جامعه ی امروز ما غم وغم پروری رویه ایی زشت است که باب گردیده ودامنه این روند حتی تا آموزش های مدرسه ایی نیز کشیده می شود علاوه بر این ترویج فرهنگ نفرت ورزی نیز یکی دیگر از سیاست های حاکم بر جامعه است که از طریق مدارس نیز القاء می گردد. و وای به حال ما که طفلان معصوم خود را چگونه به این مسلخ می فرستیم و وقتی نیز که به خانه می آیند معلمینی جز جومونگ و….. در انتظار آنها نیست

با: حسن.ا

حسن.ا — Fri, 19 Mar 2010 00:00:00 +0000

درود به شما جناب درویش گرامی
براستی که زیبا گفتید و افرین برچنین غم نوشتنی از اروند نازنین -که هر کجا هست رودی چون اروند برای سرزمین ما باشد و کوهی بسان دماوند
و ناگهان چه زود دیر میشود

با: دریاباری

دریاباری — Fri, 19 Mar 2010 00:00:00 +0000

درود بر شما جناب درویش. دل نوشته زیبایی بود.آنچه از دل برآید بر دل نشیند. پیروز باشید استاد .

با: محمد درویش

محمد درویش — Fri, 19 Mar 2010 00:00:00 +0000

نه! نمی دانستم … ممنون از این یادآوری ارزشمند و انرژی بخش.

با: آنا

آنا — Fri, 19 Mar 2010 00:00:00 +0000

شاید دلیل اینکه اروند عزیز بلد نیست “غم ” را بنویسد همان خورشید قرمز است که حتما”‌ می دانید که خورشید در نقاشی بچه ها نماد پدر است .

با: مهار بیابان زایی » بایگانی » چه خوب که اروند شما نمی‌داند غم را با چه می‌نویسند!

Fri, 19 Mar 2010 00:00:00 +0000

[...] آموزش و پرورش و محیط زیست در پایان بگویم چه خوب که اروند شما نمی‌داند غم را با چه می‌نویسند. ایکاش می‌شد ندانست غم را چگونه تجربه می‌کنند. ساحل [...]

با: محمد درویش

محمد درویش — Fri, 19 Mar 2010 00:00:00 +0000

من هم امیدوارم که اروند هرگز دیکته خود را تصحیح نکند. ممنون خانم کالیراد از روان ساختن این حس زنده و سبز و امیدبخش در دل نوشته های درویش.

با: کالیراد

کالیراد — Fri, 19 Mar 2010 00:00:00 +0000

کاش همچنان در کودکی فراموش شده ی دوران بزرگ سالی می ماندیم
کاش هرگز نمی آموختیم که ” قم” نانوشته ی اروند را باید با “غم” بنویسیم
هرگز خندیدن, از ته دل خندیدن را فراموش نمی کردیم
کاش غم را در چهره ها نمی دیدیم تا آن را نگارنده باشیم
امید که اروند عزیز دیکته ی خود را با درک معنای آن هرگز تصحیح نکند
همیشه خندان باشید و پایدار

با: محمد درویش

محمد درویش — Fri, 19 Mar 2010 00:00:00 +0000

درود بر آن معلم فرزانه کلاس دوم دبستان شما … آن مادر بزرگواری که ابوحنانه فرزانه را به جامعه امروز ایران هدیه داده است، ایرانی طبیعت دوستی که دلش گره گیر شادابی سبزینه های وطن است.